Турэччына. Памуккале. 2008 год.
| Поздравляю! Известный политик |
| Вы прирожденный политик, возможно, даже руководитель государства. Этот талант никак нельзя было закапывать. Может, еще не поздно откопать? |
| Пройти тест |
Палітык, ваяр, тэрарыст... Тэст глючыць.
| Внимание, Вы - УМНИК |
Вы - самый настоящий философ-ученый-гений. У Вас в библиотеке Ницще и Камю, Эйнштейн и Фрейд. Вы любите книги, осложненные стилистическими конструкциями с множественными вставками, ссылками и даже может со своим словарем. Вы с презрением относитесь к популярному чтиву, и я присуждаю Вам звание "Всезнай ка века"! |
| Пройти тест |
Тэст вельмi пасрэдны. Але ж якая выява : )
Слоў няма, а эмоцыi не выратуюць.
Самыя адыёзныя здымкi можна пабачыць у аўтара
(с) </a></b></a>
fotaczka
http://pisalnik.livejournal.com/172398.h
Чаму ў краiне так пашыраны "праваслаўны атэiзм"? Гэты выраз, выказаны адным з "суб`ектаў" беларускай палiтыкi датычыцца ня толькi гэтай асобы але куды больш шырокага кола беларускiх грамадзянаў. У чымсьцi "праваслаўны атэiзм" можна патлумачыць кансерватыўнасьцю, традыцыйнасьцю насельнiцтва, тым больш гэтай зьяве далёка за стагодьдзе - зьнiшчэньне расейцамi ўнiяцкай царквы, ды гвалтоўны перавод у праваслаўе моцна паспрыяў разьвiцьцю атэiзма сярод беларусаў. Тым больш, пьянства расейскiх папоў РПЦ (няўмiручая й праз стагодьдзi рэч), крадзяжы ды iншыя амаральныя паводзiны "пастараў" нiяк не спрыяла даверу да навязанае рэлiгii.
Ня дзiўна, што ў Расеi РПЦ усчала дзiкi вiскат з нагоды наймалейшай дзейнасьцi каталiцкага касьцёлу - нават пры самых спрыяльных умовах яна нiколi ня выйграе барацьбу за вернiкаў. Адзiная яе надзея - манаполiя на рэлiгiю. Тыя ж спадзевы РПЦ мае й датычна iншых постсавецкiх краiнаў. У такой барацьбе ўжываюцца любыя сродкi, найперш - любая форма калябарацыi з любым рэжымам ды любым коштам (узнагароды бандытам ды меркаваным забойцам як адна з яе формаў). Дзе тут да вернiкаў - дазвол на рабаўнiцтва даюць не яны. Такiя падыходы ўласьцiвыя РПЦ паўсюдна, Беларусь тут не з`яўляецца нейкiм эксперыментальным трусам. Варта таксама разгледзець украiнскую дзейнасьць РПЦ , каб зразумець яе крэда - рабаваць ды зьнiшчаць, ува ўгоду сваёй кiшэнi ды Маскве. Колькi земляў зараз належыць РПЦ? А колькi земляў яны "памецiлi", будуючы, ды намагаючыся пабудаваць там свае азiяцкiя "лукавiцы". Мне падаецца, што "мураўеўкi" ў параўнаньнi з гэтым адпачываюць.
Цi можа такая арганiзацыя дзейнiчаць на нашай зямлi? Цi ня варта першаму дэмакратычнаму ўраду паказаць РПЦ яе месца(пажадана за межамi краiны)? Пытаньне застаецца адкрытым й патрабуе больш глыбокага абмеркаваньня.
P.S. наўздагон да папярэдняга размяшчаю спасылкi,якiя выпадкова сёньня напаткаў на старонках РС - нiчога не мяняецца. Дый ня зьменiцца, пакуль мы ня зможам прыняць удзел у паўнавартасным жыцьцi Нашае Дзяржавы.
http://www.svaboda.org/content/Article/8
http://www.svaboda.org/content/Article/1
Науздагон да мiнулага паста. "Наша Нiва" аб "народнай уладзе" (на гэты раз для пагарэльца) - "Згарэла хата? Плацi штраф!"
Вiншую ўсiх з гэтым крыху несуразным, але заўжды прыемным сьвятам - Днём Сьвятога Валянцiна! "Ветэранам" не здаваць пазiцый, а "навабранцам" - наступаць па ўсiх франтах : ) Але каб толькi адзiн з iх быў сапраўды вашым, з'яўляючыся як арэнай змаганьня, так i надзейным тылам на ўсе выпадкi гэтага дзiўнага, супярэчлiвага, правакуючага, але сапраўды нашага прыемнага жыцьця!
"Палітыка - мастацтва магчымага". Шмат каму вядомы сказ. Гэтак жа, як і сьцверджаньне, што дзеля дасягненьня высокіх вынікаў трэба перад сабой ставіць немагчымыя па дасягненьні мэты. Дарэчы, да палітыцы словы магчыма/немагчыма не надта пасуюць - дакладней было б замяніць іх словам "верагоднасьць". То бок, палітык, які з'яўляецца шчырым патрыётам сваёй Радзімы, малюе сабе сваю "лесьвіцу краіны", найвышэйшыя прыступкі якой - "малаверагодныя". Маючы магчымасьць (улада, уплыў на грамадства), ён пачынае весьці краіну, прыступка за прыступкай, па гэтай лесьвіцы (спробы пераадолець адразу некалькі прыступак, на жаль, прадказальныя - падзеньне ды страта пройдзенага). Такі механізм не прадугледжвае разгалошаньне прыступак, апрача тых, на якія караскаешся (у лепшым выпадку не зразумеюць, у горшым - адкінуць тваю лесьвіцу). Таму й змест палітычнай рыторыкі мусіць адпавядаць узроўню сучаснай прыступкі (у галаве - "нацыя", на языку - "калгасы"). Ніяк інакш, бо большасьць любога электарату не мае палітычнай абачлівасьці. Параза Зянона пачатку 90-х (а не толькі 94-га) - таму доказ. Што самае цікавае, спадар Пазьняк ня мае магчымасьці распачаць усё спачатку, спусьціўшыся да першых прыступак, - не зразумеюць. Яму засталося хіба што чакаць, калі нехта іншы падыме народ да той вышыні, на якой ён самотна завіс, загнаўшы сябе ў рэзэрвацыю ды губляючы пачуцьцё рэчаіснасьці. Ці дачакаецца?

ка века"!